ՀՀ Կոտայքի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանում դատավոր Մ.Մակյանի նախագահությամբ  շուրջ մեկ տարի է, ինչ քննվում է քրեական գործը ըստ մեղադրանքի` ներկայացված  Խաչիկ Արամայիս Հովսեփյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 2.1 կետերով,  266 հոդվածի 4-րդ մասով և 268 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով:

17.12.2010 թ-ին, բավարարելով պաշտպան Գ.Խաչատրյանի միջնորդությունը, դատարանը կայացրել էր որոշում ստացիոնար դատահոգեբուժական փորձաքննություն նշանակելու մասին, որի իրականացումը հանձնարարվել էր ՀՀ առողջապահության նախարարությանը կից “Միջգերատեսչական ստացիոնար դատահոգեբուժական փորձաքննությունների հանձնաժողովին”: 

17.12.2010 թ-ին կայացված որոշման հիման վրա  ամբաստանյալ Խ.Հովսեփյանը ստացիոնար ԴՀԲ տեղափոխվել է  03.02.2011 թ-ին. փորձաքննության արդյունքում  24.02.2011 թ-ին տրվել է ստացիոնար դատահոգեբուժական փորձաքննության եզրակացություն, համաձայն որի Խ.Հովսեփյանի մոտ առկա է հոգեկան հիվանդություն, ինչի հետևանքով, վերջինս չի կարող ղեկավարել իր գործողությունները, հաշիվ տալ դրանց համար և մասնակցել դատավարական գործողություններին և խորհուրդ է տրվել հարկադիր բուժում հատուկ հսկողության հոգեբուժական բաժանմունքի պայմաններում մինչ ժամանակավոր հիվանդագին խանգարված վիճակից դուրս գալը:

Նշված եզրակացությունը հաջորդ դատական նիստում պարզաբանել է նաև նիստին հրավիրված փորձագետը, որը հրավիրվել էր մեղադրողներ Յու.Բաղյանի և Գ.Խանզադյանի միջնորդությամբ: Սակայն, դա էլ չբավականացրեց մեղադրողներին, և վերջիններս 18.04.2011թ-ին միջնորդեցին լրացուցիչ ստացիոնար դատահոգեբուժական փորձաքննություն նշանակել, որի իրականացումը հանձնարարվեց  ՀՀ “Փորձաքննությունների ազգային բյուրո” ՊՈԱԿ-ին:

Դատարանի որոշման կայացման օրվանից մեկ ու կես  ամիս հետո ՀՀ “փորձաքննությունների ազգային բյուրո” ՊՈԱԿ-ը վերադարձրել է քրեական գործը` հոգեբուժ չունենալու պատճառով նման փորձաքննություն իրականացնելու լիազորություն չունենալու պատճառաբանությամբ:“

Փորձաքննությունների ազգային բյուրո” ՊՈԱԿ-ից քրեական գործը վերադարձնելուց հետո, 08.06.2011թ-ի դատական նիստին դատարանը, անտեսելով պաշտպանական կողմի առարկությունները, որոշեց ՀՀ առողջապահության նախարարությանը հանձնարարել ստացիոնար դատահոգեբուժական փորձաքննության իրականացումը: 

Սակայն մինչ օրս, երբ արդեն մեկ ու կես ամիս անցել է, այդպես էլ փորձաքննություն չի իրականացվել: Անգամ պարզվել է, որ ՀՀ Առողջապահության նախարարությունը կրկին հետ է ուղարկել քր. գործը` որոշման մեջ անճշտություններ լինելու պատճառով:

Փաստացի 2010 թվականի դեկտեմբերի 17-ից մինչ օրս դատաքննությունը չի ընթանում. անջատված մասով քրեական գործի քննությունը վաղուց ավարտվել է և քրեական գործով մյուս դատապարտյալները արդեն ազատության մեջ են, իսկ ամբաստանյալ` Խ.Հովսեփյանը, ով ունի առողջական  լուրջ խնդիրներ և բուժման կարիք, գտնվում է “Նուբարաշեն” ՔԿՀ-ի գերբնակեցված խցերում: 

Հարց է առաջանում` 

Ո՞վ է պատասխանատու դատահոգեբուժական փորձաքննության անհիմն ձգձգելու համար: 

Ի՞նչ նպատակ են հետապնդում դատավոր Մ.Մակյանը և մեղադրողներ Յու.Բաղյանն ու Խանզադյանը` քրեական գործի քննությունը անհիմն հետաձգելով:

Մի գուցե այս ձգձգումը նրանց անհրաժեշտ էր զրպարտչական ցուցմունք տվողների մասով քրեական գործը անջատելու համար:

Եթե այլ նպատակ չեն հետապնդում, ուրեմն պատշաճ չեն տիրապետում իրենց պաշտոնական լիազորություններին:

Ի դեպ դատավոր Մ.Մակյանը ՀՀ Արդարադատության խորհրդի անդամ է: