Այսօր epress.am-ում մի հոդված կարդացի` մեջբերված «Հրապարակ» օրաթերթից, մի կնոջ մասին, ով իր տան միջանցքում կախվելու միջոցով ինքնասպան է եղել: Նրա որդին և դուստրը, տուն մտնելով և մորը մահացած տեսնելով, իրենք էլ են ինքնասպանության փորձ կատարել` երակները կտրելու միջոցով: Թերթը նշում է, որ Դիլիջանում խոսվում է, որ կինը կրոնական ինչ-որ կազմակերպության համակիր է եղել և հերթական հավաքից հետո դիմել է ինքնասպանության քայլի:  

Ընդհանրապես տենդենց է նկատվում յուրաքանչյուր անգամ, երբ մեր հասարակության համար արտասովոր կերպով սարսափելի իրադարձություն է տեղի ունենում, անմիջապես մեջբերել, որ լուրեր են շրջանառվում, որ այդ իրադարձությանը մասնակից անձը մեզ համար ոչ ավանդական կրոնական խմբի է պատկանում: 34-ամյա Ռոզա Ալոյանը խեղդամահ է արել իր զավակներին - «Ըստ մեզ հասած լուրերի Ռոզան «Եհովայի վկա» աղանդի հետեւորդ է: Իրավապահ մարմինների ներկայությամբ հարեւաններն ասել են, որ նա հաճախում է «Եհովայի վկա»-ի հավաքներին»: (http://www.azg.am/AM/2011090821); 23-ամյա Արման Թորոսյանը սպանել է իր ծնողներին և հայտարարել, որ ոչ թե ծնողներին է սպանել, այլ սատանաներին - «բոլոր ցուցանիշներով կասկածվում էր, որ երիտասարդը Եհովայի վկա է»: (http://www.azg.am/AM/2011090821): Հարց է ծագում, թե ինչու՞, երբ առաքելական եկեղեցուն հարող անձիք ոճիր են գործում, մամուլում չի նշվում նրանց կրոնական պատկանելիությունը: Թե՞ քրիստոնյաներն ապրում են սրբին վայել կյանքով և երբեք չեն շեղվում Աստվածաշնչի տասը պատվիրաններից:  

Comment (3)

«Հայկական ժամանակ» օրաթերթում այսօր տպագրված էր մի հարցազրույց մանկապղծության մեջ մեղադրվող Ախթալայի լեռնահարստացուցիչ գործարանի սեփականատեր Սերոբ Տեր-Պողոսյանի գործով տուժող, անչափահասներից մեկի մոր հետ: Չնայած մայրը համառորեն պնդում էր, որ Տեր-Պողոսյանի գործողությունների մեջ ոչինչ պախարակելի չի տեսնում, այնուամենայնիվ, նա հայտարարեց, որ «Մի տեղ մեղքի բաժինն իմ երեխունն էլ ա»: Անհայտ է, թե մի տեղ` որտե՞ղ, եթե իր կարծիքով ոչինչ տեղի չի ունեցել: Սակայն, մի կողմ թողնելով հայտարարության բարոյական և տրամաբանական կողմը, պարզապես հարցնեմ` մեղքը Ձեր երեխայի՞նն է, թե Ձե՞րը: Համարձակություն եք ունեցել ձեր երեխային վաճառելու, համարձակություն ունեցեք խոստովանելու:

Լրագրողի այն հայտարարությանը, որ իրենք գիտեն, որ գոյություն ունի տեսանյութ, որտեղ Տեր-Պողոսյանն իր որդու հետ սեռական բնույթի գործողություններ է անում, մայրը պատասխանել է. «Դե կա, բայց ես չեմ նայել, չեմ էլ ուզում նայել»: Պարզ է, եթե նա տեսանյութը չի տեսել և չի էլ պատրաստվում դիտել, ապա դա աներկբայորեն նշանակում է, որ նման բան չի եղել: Եթե չենք տեսնում, ապա գոյություն չունի: Սա կարելի է անվանել վախկոտի կամ մեղավորի հոգեբանություն, ով համառորեն չի ցանկանում նայել իրականության աչքերին, որպեսզի իր իրական պատկերը չտեսնի: Իսկ եթե այս երեխայի մայրը անգամ տեսանյութը դիտելուց հետո մնա նույն համոզման, ապա կարելի է ասել. «Ողբում եմ քեզ` Հայոց աշխարհ, մայրերդ` վաճառական…»:

Միշտ այն կարծիքին եմ եղել, որ աղքատությունը ճնշում է հոգին, բայց երբեք չեմ պատկերացրել, որ այն կարող է ստիպել սեփական երեխայի վրա շտրիխ-կոդ խփել:

Comment (1)

Երեկ` 2011 թ. հունիսի 30-ին, կայացավ «Քոչարյանն ընդդեմ «Հրապարակ» օրաթերթի» գործով հերթական նախնական դատական նիստը, դատավոր Էդիկ Ավետիսյանի նախագահությամբ: Նշենք, որ ՀՀ երկրորդ նախագահ Ռ. Քոչարյանին դատարանում ներկայացնում են Արփինե Մելիքբեկյանն ու Սարգիս Գրիգորյանը: Անհնար է չառանձնացնել պրն. Գրիգորյանի` փաստաբանական էթիկայի կանոններին անվերապահորեն հետևելու բացառիկ կարողությունը: Նիստի սկզբին պարոն Գրիգորյանը զսպված լռություն էր պահպանում, սակայն քիչ անց նա իր կամքին ազատություն տվեց և ցուցադրեց դատարանում իրեն պահելու յուրօրինակ ձիրքեր: Հիշյալ փաստաբանը դատավորի հետ խոսում էր ձեռքը գրպանում դրած: Հատկանշական է այն, որ այս փատը դատավորին չզարմացրեց և նրա դիտողությանը չարժանացավ:  Հավանաբար նման երևույթն անսովոր բան չէր: Պարոն Գրիգորյանը, այնուհետև, իր վրա վերցրեց դատարանում կողմերի հանդես գալու կարգը սահմանելու պատասխանատվությունը և հավակնում էր որոշել հարց ու պատասխանի հերթականությունը: Երևի թե չենք սխալվի, եթե ասենք, որ նման վարքագիծը, այն էլ ցուցաբերված մասնագիտությամբ փաստաբանի կողմից, կարելի է որակել որպես անհարգալից վերաբերմունք դատարանի նկատմամբ: Հայցվորին ներկայացնող մյուս փաստաբանին պրն. Գրիգորյանը դիմում էր անունով` օրինակ,  «…Արփինեն ասեց…», իսկ Օրաթերթը ներկայացնող փաստաբան Արա Զոհրաբյանին դիմում էր «Արա՛ ջան»-ով: Վերջինս ստիպված եղավ դատավորի փոխարեն պարոն Գրիգորյանին դիտողություն անել` ասելով, որ, այնուամենայնիվ, գտնվում են դատարանում և ոչ թե սեղանի շուրջը:

Ի՞նչ է կարելի եզրակացնել վերը նկարագրվածից: Եկեք մտածենք միասին:

Comment (3)

Վերջերս հաճախ էի լսում «Դուք միասեռամոլների իրավունքները պաշտպանող կազմակերպություն եք» կամ «Դուք Եհովայի վկաների իրավունքները պաշտպանող կազմակերպություն եք»: Բնական հարց է առաջանում, թե արդյոք «մարդու իրավունքներ» հասկացությունը հասարակության որոշակի խմբերին չի վերաբերում, թե՞ նրանք զրկված են մարդ համարվելու «պատվավոր»  իրավունքից միայն իրենց նախասիրությունների կամ աշխարհայացքի պատճառով:

Փաստորեն, վերջին տասնամյակների ընթացքում դիսկրիմինացիոն հայացքները ոչ միայն չեն նվազել, այլ նոր թափ են հավաքել` ընդգրկելով նոր փոքրամասնական խմբեր, որոնք ինչ-որ կերպ տարբերվում են մեծամասնությունից: Մենք ցանկանում ենք, որպեսզի մեր իրավունքները պաշտպանված լինեն, սակայն մերժում ենք բոլորին հավասար պաշտպանություն ապահովելու գաղափարը:  

Այսօր անհրաժեշտություն է ստեղծվել մարդկանց գիտակցության մեջ արմատավորել այն գաղափարը, որ մարդու իրավունքները դրանք այն իրավունքներն ու ազատություններն են, որոնք վայելելու իրավունք ունեն բոլոր մարդիկ անկախ սեռից, կրոնից, էթնիկ կամ այլ հատկանիշներից: Ժամանակն է եկել, որ մեծամասնությունը չհամարի, որ միակ ճշմարիտ տեսակետը կամ ապրելակերպն իրենն է: Եկեք տեղ թողնենք այլախոհությանը անկախ նրանից, թե դա մեզ համար ընդունելի է, թե ոչ:

Comment (8)

«Բոլոր մարդիկ ծնված են ազատ` արժանապատվության և իրավունքների հավասարությամբ»:

Մարդու իրավունքների համընդհանուր հռչակագիր, Հոդված 1

Ազատությունն, իսկապես, համարվում է մարդկանց հիմնական առավելություններից և առաջնային իրավունքներից մեկը: Սակայն, հստակորեն պարզ չէ, թե «ազատությունը»` որպես հասկացություն, իրենից ինչ է ներկայացնում: Որոշ մարդիկ, ազատություն ասելով, հասկանում են խանութում ամենաթարմ հացը գնելու կամ ընտրությունների ժամանակ ցանկալի թեկնածուին ընտրելու իրենց ազատ իրավունքը: Ուրիշների համար դա կարող է վերաբերել սպանելուն, կողոպտելուն և առանց սահմանափակումների ցանկացած մտքով անցածն անելուն: Երրորդ խմբի համար «ազատություն» բառը գուցե ոչինչ չի նշանակում, չունի որևէ արժեք կամ պարզապես ուշադրության արժանի չէ, քանի որ այս մարդիկ կյանքն անհիմն կերպով դժվարացնելու և ազատ ապրելուց բխող պատասխանատվություններուվ իրենց ծանրաբեռնելու անհրաժեշտություն չեն տեսնում:        

Ընտրության ազատությունը, կարծում եմ, կենսական անհրաժեշտություն է, առանց որի կյանքը վերածվում է պատրանքի և դադարում է լինել իրականություն: Մարդիկ, ովքեր չեն գիտակցում կամ պարզապես արհամարում են իրենց ընտրելու իրավունքը, որևէ կշիռ չունեն այն հասարակության մեջ, որին պատկանում են: Վեհ արարքները նրանց համար խորթ են, քանի որ այդպիսիք դառնում են հիմնական հոսանքի գերիները և ոչ թե սեփական գաղափարների, հավատալիքների ու ազատ կամքի կրողները:

Իրականում, անհնար է հասնել ընտրության ու գործողության լիարժեք և ոչնչով չպայմանավորված ազատության, քանի որ «յուրաքանչյուրի ազատությունն ավարտվում է այնտեղ, որտեղ սկսվում է ուրիշների ազատությունը»: Ստվար մարդկային հասարակությունը, որն ապրում է սահմանափակ տարածության մեջ, չի կարող կազմակերպվել առանց վարքի` ընդհանուրի կողմից ընդունված կանոնների: Սա, իհարկե, սահմանափակում է հասարակության առանձին անդամների անձնական ազատությունը կամ այն, ինչը նրանք համարում են ազատություն: Սակայն, սահմանափակումների գիտակցված ընդունումը գոյատևելու և ուրիշներին վնաս չպատճառելու նպատակով ազատ մտքի արդյունք է: Ազատությունը չպետք է ենթադրի անօրինություն և ազատակամություն: Փոխարենը այն պետք է դաստիարակի տվյալ համայնքում առկա սահմանափակումների ճանաչում և աշխարհում ընդունված վարքի կանոններին կամավոր ենթարկում: Չնայած թվում է հակասական, սակայն սահմափակումների գիտակցված ընդունումն ազատ կամքի բարձրագույն դրսևորումն է:

Անկախ այն բանից, որ շատ բարձրարժեք փաստաթղթեր հակառակն են հռչակում, ազատությունը մարդուն անհատույց շնորհված չէ: Ընտրության կամ խոսքի ազատություն նվաճելու համար մարդը պետք է պայքարի ողջ կյանքի ընթացքում, պայքարի ոչ միայն հասարակության և դրանում գերակշռող օրենքների ու ավանդույթների դեմ, այլ նաև սեփական աշխարհայացքի, մտածելակերպի ու նախապաշարմունքների դեմ:

«Ոչ ոք չի կարող քեզ տալ ազատություն: Ոչ ոք չի կարող քեզ տալ հավասարություն կամ արդարություն կամ որևէ այլ բան: Մարդ ես, ինքդ վերցրու՛»:

Մալքոլմ Իքս

Comment (7)

Հայկական ընդդիմությունը շարունակում է իր հաղթական արշավը`  գրավելով Երևան քաղաքի տարբեր փողոցներն ու հրապարակները: Իշխանությունից բացի ամեն ինչն արդեն գրավված է, և օպոզիցիան դանդաղ, բայց հստակ քայլերով շարժվում է առաջ: Շտապելու ոչ մի տեղ չունենք: Շուտով Հայաստանում այլևս մարդ չի մնա` մի մասը կարտագաղթի, իսկ մյուսը` սովից կմահանա, սակայն միևնույն է մինչև վերջ ժողովրդին օգնելու դիրքորոշում բռնած ընդդիմությունը կշարունակի իր շարժումը` գոնե մահացածների հիշատակը հարգելով:

Այդ նույն ժամանակ մեր փառապանծ իշխանությունն ապացուցում է, որ մտադրություն չունի դադարեցնելու իր ազգակործան գործունեությունը` ամեն մեթոդ ձեռնարկելով, որպեսզի մարդիկ փրկություն փնտրեն այլ երկրներում: Գներն աճում են երկրաչափական պրոգրեսիայով, մարդկանց հիմնարար ազատություններն ու իրավունքները ճնշվում են, մի խոսքով, ստեղծված են բոլոր պայմանները ծաղկելու և բարգավաճելու համար: Միանգամից պարզ է դառնում, թե ինչու օպոզիցիան ոչ մի տեղ չի շտապում:

Comment (5)

Արդեն երկու օր է, ինչ «Նուբարաշեն» քրեակատարողական հիմնարկի շուրջ 70 ցմահ ազատազրկման դատապարտված  կալանավոր հացադուլ է սկսել: Կալանավորները այսպիսով իրենց բողոքն են արտահայտում ցածր կենսամակարդակի, հանձնուքներն ստանալու գինը բարձրացնելու, պահման չհիմնավորված խիստ ռեժիմի և իրենց դիմումները հասցեատերերին չհասնելու դեմ: Ցմահ դատապարտվածները պահանջում են, որպեսզի բանտային պայմանները համապատասխանեցվեն Եվրոպայի խորհրդի խոշտանգումների կոմիտեի կողմից սահմանված պահանջներին:

Այսպիսով, ակնհայտ է դառնում, որ մեր ՔԿՀ-ները իրենց երևակայել են դատական մարմին, որն ինքնագլուխ պատիժ է ծանրացնում` դատապարտյալների համար ստեղծելով անմարդկային պայմաններ: Բացարձակապես արհամարված է այն սկզբունքը` համաձայն որի դատարանի որոշմամբ զրկած իրավունքներից և ազատություններից բացի այլ իրավունքներից և ազատություններից մարդուն զրկելու իրավունք ոչ ոք չունի:

Շատ երկրներում` այդ թվում և Հայաստանում, մահապատիժը հանվել է, մարդու կյանքի գերակայության սկզբունքից ելնելով, սակայն այսօր ՔԿՀ-ների պայամանները մահն ավելի նախընտրելի են դարձնում:  

Comment (3)

Այսօր Ազգային Ժողովի դիմացի մայթին հավաքվել էին մի խումբ ՀՀ քաղաքացիներ` հիմնականում կանայք և երեխաներ` պահանջելով, որ հողատարածքի սեփականության հետ կապված իրենց և մի կազմակերպության միջև ծագած տարաձայնությունները լուծում ստանան: Երբ հասանք դեպքի վայր, ոստիկաններն արդեն հասցրել էին իրականացնել իրենց պարտականություններից բխող գործողություններ` շրջապատել էին ցույցի մասնակիցներին, նրանցից մեկը հասցրել էր հրել մի կնոջ, ով դրա արդյունքում ընկել էր, խփել էր գլուխը և կորցրել գիտակցությունը: Խիզախ ոստիկանն իր հերոսական գործողություններից անմիջապես հետո փախուստի էր դիմել` թողնելով, որպեսզի իր ընկեր-ոստիկանները պատասխան տան հետևանքների համար:

Ակնհայտորեն մոտ 30 ոստիկանի օպերատիվ և որոշիչ քայլերն անհրաժեշտ էին նման իրավիճակում, քանի որ կանանց և երեխաների փոքր խումբը իրենից լուրջ վտանգ էր ներկայացնում ԱԺ պատգամավորների և ազգային անվտանգության համար:

Այսպիսով, երեխաներին և կանանց քաշքշելը դարձել է ընդունված և տարածված պրակտիկա ոստիկանների շրջանակներում: Ամենայն հավանականությամբ բոլոր մարդասպաններն ու վտանգավոր հանցագործները բացահայտված և պատժված են, որ ոստիկաններն անգործությունից ստիպված կանանց են ծեծում:

Կեցցե՛ հայ ոստիկանությունը:       

 Տեսանյութ` http://www.youtube.com/watch?v=eqlal7umN5A

Comment (4)

Comment (4)

Այսօր ՀԱԿ ակտիվիստները, անտեսելով ոստկանության «Մի՛ արեք» հետևողական կոչերը, կրկին դուրս են եկել մարտի մեկին կայանալիք արտոնված հանրահավաքի մասին հասարակությանն իրազեկելու: Շրջելով բակերով` նրանք թերթեր ու թռուցիկներ են բաժանել` «լուրջ սպառնալիք ներկայացնելով քաղաքի և քաղաքացիների բնականոն կյանքին»: Ակտիվիստների ետևից որոշակի հեռավորության վրա մեքենայով շրջել են լրագրողներ և դիտորդներ: Նար-Դոսի փողոցի բակերից մեկում երիտասարդներին են մոտեցել երկու ոստիկանական հագուստով և երկու քաղաքացիական հագուստով անձնավորություն, ովքեր առանց ներկայանալու կամ ինքնության փաստաթուղթ ներկայացնելու հայտարարել են, որ այդ վայրում իրազեկման աշխատանքներ իրականացնել չի կարելի: Այդ պահին վրա են հասել լրագրողները, ում ներկայությունն անակնկալի է բերել իրենց «ոստիկան» կոչող անձանց: Ակտիվիստները, սակայն, բակից հեռացել են իրենց «հանցավոր» գործողություններն ավարտելուց հետո միայն:

Այնուհետև իրադարձությունները զարգանում են ինչպես ֆիլմերում, երբ ոստիկանները սերիական մարդասպանների կամ ահաբեկչական գործողություններում կասկածյալների են հետապնդում: Հինգ ոստիկանական մեքենաներ, հետևելով «կարգազանցներին» մինչև Կառավարության շենքի մոտ, կտրում են նրանց ճանապարհը և ստիպում դուրս գալ մեքենաներից: Երիտասարդներին պահանջներ չեն ներկայացվում այնքան ժամանակ, մինչև որ «դեպքի վայր» են ժամանում քաղաքային վարչության պետի տեղակալ Ռոբերտ Մելքոնյանը և Երևան քաղաքի պարեկապահակային գնդի հրամանատարը: Այստեղ սկսվում են «վնասազերծման աշխատանքները» քաշքշուկի և մայթի վրա երիտասարդներին հրել-գցելու տեսքով, ինչով և ավարտվում են  «հասարակապաշտպան» գործողությունները:

Ժողովու՛րդ, փրկության քո վերջին հույսը, որը գաղափարի համար իրենց վտանգի ենթարկող երիտասարդներն են, այլ ոչ թե Ռուսաստանը, Ամերիկան կամ Եվրոպան, փորձում են կոտրել: Որքա՞ն ժամանակ ես պատրաստվում պասիվ դիտորդի կամ ջայլամի դերում մնալ: Միգուցե փորձե՞ս պաշտպանել քեզ և քո ապագան:

Տեսանյութ` http://www.youtube.com/watch?v=5qliPS0C_8Y&feature=player_embedded

Տեղեկատվությունը տրամադրվել է Հելսինկյան Ասոցիացիայի աշխատակից Արման Վեզիրյանի կողմից:

Comment (10)