Comment (4)

Այսօր ՀԱԿ ակտիվիստները, անտեսելով ոստկանության «Մի՛ արեք» հետևողական կոչերը, կրկին դուրս են եկել մարտի մեկին կայանալիք արտոնված հանրահավաքի մասին հասարակությանն իրազեկելու: Շրջելով բակերով` նրանք թերթեր ու թռուցիկներ են բաժանել` «լուրջ սպառնալիք ներկայացնելով քաղաքի և քաղաքացիների բնականոն կյանքին»: Ակտիվիստների ետևից որոշակի հեռավորության վրա մեքենայով շրջել են լրագրողներ և դիտորդներ: Նար-Դոսի փողոցի բակերից մեկում երիտասարդներին են մոտեցել երկու ոստիկանական հագուստով և երկու քաղաքացիական հագուստով անձնավորություն, ովքեր առանց ներկայանալու կամ ինքնության փաստաթուղթ ներկայացնելու հայտարարել են, որ այդ վայրում իրազեկման աշխատանքներ իրականացնել չի կարելի: Այդ պահին վրա են հասել լրագրողները, ում ներկայությունն անակնկալի է բերել իրենց «ոստիկան» կոչող անձանց: Ակտիվիստները, սակայն, բակից հեռացել են իրենց «հանցավոր» գործողություններն ավարտելուց հետո միայն:

Այնուհետև իրադարձությունները զարգանում են ինչպես ֆիլմերում, երբ ոստիկանները սերիական մարդասպանների կամ ահաբեկչական գործողություններում կասկածյալների են հետապնդում: Հինգ ոստիկանական մեքենաներ, հետևելով «կարգազանցներին» մինչև Կառավարության շենքի մոտ, կտրում են նրանց ճանապարհը և ստիպում դուրս գալ մեքենաներից: Երիտասարդներին պահանջներ չեն ներկայացվում այնքան ժամանակ, մինչև որ «դեպքի վայր» են ժամանում քաղաքային վարչության պետի տեղակալ Ռոբերտ Մելքոնյանը և Երևան քաղաքի պարեկապահակային գնդի հրամանատարը: Այստեղ սկսվում են «վնասազերծման աշխատանքները» քաշքշուկի և մայթի վրա երիտասարդներին հրել-գցելու տեսքով, ինչով և ավարտվում են  «հասարակապաշտպան» գործողությունները:

Ժողովու՛րդ, փրկության քո վերջին հույսը, որը գաղափարի համար իրենց վտանգի ենթարկող երիտասարդներն են, այլ ոչ թե Ռուսաստանը, Ամերիկան կամ Եվրոպան, փորձում են կոտրել: Որքա՞ն ժամանակ ես պատրաստվում պասիվ դիտորդի կամ ջայլամի դերում մնալ: Միգուցե փորձե՞ս պաշտպանել քեզ և քո ապագան:

Տեսանյութ` http://www.youtube.com/watch?v=5qliPS0C_8Y&feature=player_embedded

Տեղեկատվությունը տրամադրվել է Հելսինկյան Ասոցիացիայի աշխատակից Արման Վեզիրյանի կողմից:

Comment (10)

Comment (1)

Երեկ 19:40-ին «Մարկո Պոլո» ռեստորանի մոտ ոստիկանությունը «վնասազերծել» և Կենտրոնի ոստիկանության բաժին բերման է ենթարկել ՀԱԿ-ի 10 երիդասարդ ակտիվիստների` Քաղաքապետարանի կողմից արտոնված հանրահավաքի մասին իրազեկման թերթիկներ բաժանելու համար: Ակտիվիստներին մոտեցել են քաղաքացիական հագուստով երիտասարդներ և հայտարարել, որ «Չպետք ա բաժանեք»` փորձելով խլել թռուցիկները: Այնուհետև, նրանց է միացել Կենտրոնի ոստիկանության բաժնի պետի տեղակալ Արայիկ Պետրոսյանն իր շքախմբով, ովքեր արդեն բռնի ուժով օպերատիվ կերպով մարդկանց «բարձել են» Գազել մակնիշի ոստիկանական մեքենա և տեղափոխել ոստիկանության բաժանմունք: Ոստիկանության այս գործողությունները իհարկե կոչված են պաշտպանելու մարդու կյանքն ու առողջությունը հանցավոր և հակաիրավական այլ ոտնձգություններից, ինչպես նաեւ այլ իրավունքներն ու ազատությունները, սեփականությունը, հասարակության ու պետության շահերը` Ոստիկանության մասին ՀՀ օրենքի համաձայն:

20:00-ից սկսվել է ՀԱԿ ակտիվիստների հոսքը Կենտրոնի ոստիկանության բաժին: Ավելի ուշ մարդկանց միացել են ԱԺ պատգամավորներ Զարուհի Փոստանջյանն ու Ստյոպա Սաֆարյանը: Դրսում ոստիկանները հրահրել են կռիվ և քաշքշուք` Պետրոսյան Արայիկի «դրանց ծառի տակ տարեք» հրամանին ի պատասխան: Այս ընթացքում ՀԱԿ ակտիվիստ Վարդգես Գասպարին ոստիկաններին փորձեց հանձնել Հայտարարություն հանցագործության մասին, որն անգամ կարդալու շռայլությանը չարժանացավ` այն պատասխանով, որ «հանցագործը դու ես»:  

Այսպիսով, այն ընթացքում, երբ մենք խաղաղ հանգստանում ենք մեր տներում, ՀՀ ոստիկանությունը, շրջելով փողոցներով, կանխում է անիրավությունը և պաշտպանում մեր հոգեկան անդորրը:

Տեղեկատվությունը տրամադրվել է Հելսինկյան Ասոցիացիայի աշխատակից Արման Վեզիրյանի կողմից:

Comment (9)

Յուրաքանչյուր անձ պատասխանատու է այն երկրի համար, որտեղ ապրում է: Մարդիկ, ձեռքները զենք վերցրած, պայքարում են իրենց երկրում հավասարության և անկախության հաստատման համար առանց լիարժեքորեն  պատկերացնելու, որ այդքան ցանկալի ազատ կյանքն ավելի շատ պատասխանատվություն է ենթադրում իրենց համար, քան «անազատի» կյանքը: Այսպիսով, ի՞նչ է տեղի ունենում, երբ մենք հասնում ենք անկախության և անտեսում դրանից բխող պատասխանատվությունները: Ստեղծվում է քաոսի և անկարգության մթնոլորտ` մի իրավիճակ, որում հասարակության անդամները անկարող են դառնում միմյանց միջև բաժանել նման անդամակցությունից բխող պարտականություններն ու գործառույթները, որպեսզի ամբողջ հասարակական կառուցվածքը գործի կանոնակարգված կերպով:

Ներկայումս մարդիկ հիմնականում ապրում են մեծ խմբերով, որոնք կոչվում են ժողովրդավարական հասարակություններ: Իսկ ի՞նչ է ժողովրդավարությունը: Միացյալ Նահանգների տասնվեցերորդ նախագահ Աբրահամ Լինքոլնը ժողովրդավարությունը բնութագրել է որպես «Ժողովրդի կառավարություն, ժողովրդի կողմից իրականացվող և ժողովրդի համար»: Անհասկանալի պատճառներով շատերը միայն վերջին հատվածն են համարում կիրառելի իրենց նկատմամբ. մարդիկ, թվում է` հակված են արտոնություններին հետամուտ լինելու և պարտականություններից փախնելու: Ինչևէ, ամենայն հավանականությամբ, մենք ոչնչի չենք հասնի միայն ստացողի դերը ստանձնելով, քանի որ տվողի պաշտոնը կմնա թափուր: Հանուն մարդկանց կառավարություն հիմնադրելու համար անհատները պետք է իրենց գիտակցեն որպես կառավարման համակարգի մասնիկներ` որպես կատարողներ, ծրագրողներ, իրականացնողներ, վերահսկողներ և նոր միայն հետո` շահողներ: Իրականում մենք ոչ միայն անտեսում ենք մեր` որպես քաղաքացիների պարտականությունները, այլ նաև մեր իրավունքները, օրինակ` որոշում կայացնելու իրավունքը: Յուրաքանչյուր մարդ պետք է հասկանա, որ ընդհանուր հասարակությունում մենք պատասխանատու ենք միմյանց համար, և մեր որոշումներն իրենց ազդեցությունն են ունենում ուրիշների ամենօրյա կյանքի վրա: Ուրեմն, ինչու՞ երկու անգամ չմտածել ընտրություններն արհամարելուց կամ ձայները ազդեցիկ մարդկանց օգտին վաճառելուց առաջ:

Այսօր բևեռացած հասարակական դիրք, մտածելակերպ, դաստիարակություն և շրջապատող աշխարհի ընկալում ունեցող մարդիկ անտարբերություն են ցուցաբերում քաղաքական աշխարհի նկատմամբ: Իրականում, սա կարող է որպես կառավարության եսակենտրոն գործունեությունը և ազգային շահերի ու բարեկեցության բացարձակ անտեսումը բացատրող ծանրակշիռ փաստարկ հանդիսանալ: Կատարյալ կառավարություն ունենալու հավանականությունը` պատրաստակամորեն ժողովրդի խնդիրներին անդրադարձող ու կարիքները հոգացող, մարդկանց պահանջներն ու ցանկությունները կանխագուշակող ու բավարարող, շատ մոտ է զրոյի: Եթե ոչ ոք ոչինչ չպահանջի, ապա շատ քչերը կլինեն, որ ռիսկի կդիմեն, գերիշխող կարգերին հակառակ կգնան և ազգային շահերը անձնական բարեկեցությունից վեր կդասեն` մարդկանց ծառայելով մեծագույն նվիրվածությամբ ու հավատարմությամբ:

Խիստ կասկածելի է, որ տնային աշխատող վարձելիս մարդիկ լոկ համաձայնության են գալիս վարձատրության շուրջ և նրան տրամադրում են իրենց սեփական տանը գործելու բացարձակ ազատություն: Սովորաբար մենք շատ ուշադիր ենք ու պահանջկոտ ծառայությունների որակի նկատմամբ, որոնց դիմաց վճարում ենք, և անգամ աննշան անբավարարվածությունը կարող է հանգեցնել լուրջ միջադեպի և փոխհատուցման պահանջի: Ուրեմն, ի՞նչն է մարդկանց մեջ իրենց մեծ տան ու ընտանիքի` երկրի ու ազգի կյանքի և գործունեության նկատմամբ լայն տարածված անտարբերության պատճառը: Ի՞նչն է պատճառը, որ թեև մենք հարկեր ենք վճարում, քչերն են հետաքրքրվում նրանով, թե իրենց աշխատանքով վաստակած փողերն ինչպես են ծախսվում:

Ժամանակն է գիտակցել, որ «Մեր ապագան մեր ձեռքերում է» արտահայտությունը թվացյալ կամ երանելի իրականություն չէ, այլ ապագան մեր ձեռքերով կառուցելու իրական և բնատուր հնարավորություն: Եվ եթե կորցնենք այդ հնարավորությունը, ապա մի օր կտեսնենք, որ դրա կառուցման համար «անհրաժեշտ նյութերն» այլևս չկան:

Comment (4)

Every person is responsible for the country he lives in. People take weapons in their hands and fight for the establishment of equality and liberty in their countries without fully acknowledging that independent life implies more responsibilities for them then "imprisoned" life. So, what happens when we achieve independence and neglect the implied responsibilities? A period of chaos and disorder arises - a situation in which society members become incapable of dividing among themselves their duties and functions that such a membership entails in order to have the whole communal structure perform orderly.

In this day and age people mostly live in groups that are called democratic societies. What is democracy? The 16th president of the United State Abraham Lincoln described democracy as:

"Government of the people, by the people, for the people."

For an unknown reason most people consider only the last part applicable to them: humans seem prone to chase after prerogatives and run far away from duties. However, we will achieve nothing in the sole position of the recipient as the position of the donor would remain vacant. In order to establish a government "for the people", individuals should recognize themselves as parts of the governing system as doers, programmers, performers, supervisors and only afterwards as beneficiaries. In fact we not only neglect our responsibilities as citizens, but also our rights, the right of the choice to name one. Every person should understand that in a common society we are in charge of each other and our decisions have their reflections on the everyday life of others. So, why not to think twice before ignoring elections or selling our voices to powerful people?   

Today many people with contrasting social statuses, mind-sets, education and grasps of the surrounding world express indifference towards political life at large. In fact, this may serve as a solid ground for understanding the roots  of government's self-centered actions and complete ignorance of national interests and welfare. The possibility of having a perfect government that would address people's problems without being asked to and represent the desires of large masses is very close to nil. If there is no demand very few would risk everything, go against the main stream and position national interests above personal well-being by serving people with greatest devotion and loyalty.

It is largely doubtable that when hiring a domestic help people only arrange the payment and give him/her complete freedom of actions in their own houses. Usually we are very attentive and demanding to the quality of services we pay for, and even the slightest unsatisfactoriness may result in a great scandal and compensation request. So, what is the reason for widespread apathy among people towards life and affairs in their larger house and family - their country and nation? Although we pay taxes we hardly care what our hard-earned money is spent on.       

So let's take our future in our own hands. Stop running away from the divine opportunity to build it. Otherwise, one day we will just run out of the required building materials.  

Comment (0)